9 Eylül 2015 Çarşamba

4.Trimester


Merhabalar herkese, uzun aradan sonra burdayım :)

Evet evet kızım doğdu, doğduktan sonraki ilk üç aylık dönemde şu sıralar. Bolca uyuyor, emiyor ve mızmızlanıp ağlıyor. 2 ayını henüz doldurdu ve gülmelere de başladı.
Bense, anneliğin duygusal yükünün altında eziliyorum sanki bazen, hele şu kara günlerde. O yüzden uykusuzlukmuş, sürekli emzirmekmiş, pek bir rahatsızlık vermiyor bana.
Daha tadını alamadım anneliğin, afallamış bir Öznur var ortada, bir düzen henüz oluşturamadım. Düzen oluşturunca ve evden daha sık çıkmaya başlayınca daha iyi hissedeceğim sanki.
Geçenlerde okuduğum bir söz çok iyi geldi, yazdım astım yatak odasının duvarına. Yeni annelik, benim için dik bir yokuşu tırmanmak gibi. Zor... Ama umutsuzluk oluşturacak bir durum değil. Bu yolda ayaklarım geri geri gitse de kendime destek çıkmaya karar verdim, iyi davranacağım kendime. Yeni hayatıma dair kafamdaki kötü sesleri susturmaya başlıyorum. Yok yok, lohusalık depresyonuna girmedim. Girebilirdim ama girmedim. Ne olduysa son 10 günde oldu, bende bir hüzün hali.
Haberlere de bakmamaya karar verdim, bakarsam iyi hissetmiyorum, eski Öznur' dan çok daha fazla yoğun duygulara kapılıyorum yeni halimle.
Hepimizin evlatları hep gülseler keşke ve içimizdeki bahar hiç geçmese.
Onlar bizim baharımız.

Neyse iyi olacağız. Hep birlikte.



***

Ve sana güzel kızım;
Sabahları yüzünde oluşan o şımarık mutluluğa,
Sol bacağındaki o tatlı bene,
Altını havalandırırkenki gülümsemelerine,
Hayranım.
Seni çok seviyorum.